Japan!

Goed, hoewel deze blog eigenlijk bedoeld was voor de Cambridge Summer School, heb ik besloten totch even mijn belevenissen in Japan tot　zover te posten!

Dagboek Japan

14 en 15/08/2011
Vandaag vlogen wij van Amsterdam naar Tokyo. Een vlucht om 3 uur is op zich best prettig, omdat je dan tijd hebt om 's ochtends nog even je tas na te lopen. Met de tram naar het CS is een minder prettige reis als je een grote backpack hebt. Afin, op Schiphol verliep alles soepel. Grote verbazing echter, toen wij erachter kwamen dat er op de hele vlucht ongeveer 12 niet-Japanse mensen aanwezig waren! De vlucht was zeer luxe en verliep prettig, we waren na 10 uur al op Tokyo. Op Tokyo kreeg ik echter de schrik van mijn leven: een snuffelhond had kennelijk mijn tas opgepikt, en ik werd afgezonderd. Aan de hand van een kaart werd gevraagd of en welke verboden middelen ik bij me had (ehm... geen?!). Toen nog licht lachend legde ik het uit. Ik vond het echter minder grappig toen mijn hele tas werd uitgepakt. Alles wat op pillen leek moest ik uitleggen. Gelukkig werd het uiteindelijk afgedaan als een foutje van de snuffelhond (hij had vast honger, werd mij verteld). Opgelucht mocht ik gaan. Op het vliegveld hebben we de JR passen opgehaald en toen met de trein naar Tokyo, om vandaar met de metro naar ons hotel te gaan. We zitten in een lekker rustige buurt, naast de Tokyo tower, maar ook naast een grote tempel van de Tokugawa familie. Hier liepen we maar even rond tot we konden inchecken. Het was een feestdag omtrent de voorouders, dus er waren veel mensen en we zagen zelfs een boeddhistische ceremonie. Na het inchecken hebben we toch nog maar even geslapen, want na 30 uur waren we daar wel aan toe. 'S avonds hebben we gegeten in Shinjuku, een buurt met veel winkeltjes, eettentjes en pachinko's (gokhallen). Mensen staan hier in winkels in allerlei soorten outfits producten aan te prijzen, heel bizar. We gingen op zoek naar een restaurant uit de Lonely Planet, maar toen we het niet konden vinden, zijn we uiteindelijk op de gok een restaurant binnen gelopen. Dit bleek goede, lekkere sushi. Helaas ben iik daar toch echt geen fan van, dus heb ik na de rest lekker Udon gegeten in een tent er tegenover. Op het superchristelijke tijdstip van half 10 lagen we eindelijk in bed voor wat welverdiende nachtrust.

16/08/2011
Een beetje een dag van dingen die verkeerd liepen, maar wel een leuke. Sowieso is het redelijk rustig in de metro's in verband met feestdagen (voorouder feestdagen). Vandaag begonnen we bij de Starbucks om te bedenken waar we allemaal heen wilden. Het plan werd: Tsukiji, de vismarkt; het Sony Building op Ginza en het Imperial Palace. Maar dit liep iets anders. Tsujiki was gesloten vanwege de vakantie ( ja hoor, die 5 dagen vakantie die Japan heeft per jaar hebben ze natuurlijk nu wij er zijn). Dus hebben we maar rond gelopen in de buurt, wel erg leuk om te zien; veel sushitentjes, kleine houten uitbouwtjes, en traditionele architectuur. Uiteindelijk besloten we dan maar naar het Sony Building te gaan, maar dit viel (voor mij een beetje tegen). Het was erg duur en op zich was het enige hele leuke om te zien de videocamera's. Omdat Ginza er wel heel erg leuk uitzag, hebben we lekker rondgelopen en winkels gekeken. Er was zelfs een Abercrombie & Fitch. Helaas kon je alleen vanaf de onderverdieping met de lift, dus toen we eenmaal begonnen te lopen, waren we verloren. We moesten de volle achter verdiepingen omhoog lopen! Helaas waren de prijzen ongeveer twee keer zo hoog als in de VS, dus iets kopen besloten we te laten. Uiteindelijk waren we de metro een beetje kwijt en waren we erg over verhit. Toen hebben we maar even iets gedronken bij een Belgisch café, echt hilarisch. Ze serveerden er alleen Belgisch bier. Toen we de metro weer hadden gevonden, besloten we een tussenstop te maken in gedeelte van de Electronische wijk, Akihabara, voor Bas, omdat ze hier kennelijk muziekinstrumenten zouden hebben. Maar ook hier faalden wij helaas. Hoewel het fantastisch was om Akihabara te zien - overal meisjes in pakjes, de meest nieuwe technologie vrijwel op straat verkocht – liepen we feilloos de verkeerde kant op. We hebben onderweg geluncht in een tent waar ze vooral traditionele Ramen hadden, wat heel lekker was. Toen we bij een totaal verkeerd station terechtkwamen naar een half uur lopen, zijn we maar terug gegaan naar het hotel om weer een beetje uit te rusten. 'S avonds zijn we naar Shibuya gegaan, bij het beroemde kruispunt. Hier kijk je echt je ogen uit! Heel veel jongeren in even zoveel bijzondere outfits. Veel winkels, pachinko's en restaurants. Het kruispunt is inderdaad gigantisch en tot vrij laat not vrij druk. Uiteindelijk hebben we heerlijk Mongolische Shabu-shabu gegeten, een soort bouillion fondue. Voor 12 uur moeten veel mensen weg uit het centrum, want na de laatste metro ben je het haasje: je komt gewoon niet meer thuis. Het gevolg is dat de supermarkten eigenlijk alles voorzien om uit je kantoor te leven en op weg naar het hotel zagen wij ook een 'witteboord medewerker' oftewel een kantoormedewerker, in een voorportaal van een gebouw liggen slapen: hij had duidelijk zijn trein gemist. Om 12 uur lagen we eindelijk weer in bed.

17/08/2011
Wederom begonnen we vandaag bij de Starbucks. Vandaag stond Kamakura op het programma, met uiteraard de grote Buddha. Het liep echter een beetje anders. De treinrit van Tokyo naar Kamakura duurt 57 minuten (staat overal netjes aangegeven op de planningen, net als de plek waar de deuren van de metro eindigen en waar de Japanners dan ook netjes in de rij gaan staan). Het is bizar om te zien tot hoever Tokyo wel niet strekt: pas na een goede 45 minuten kom je een beetje buiten de stad en dit is dan ook van korte duur: kort erna kom je in Kamakura. Het plan was daar om veel rond te lopen, maar dit lukte helaas niet echt. Het was achter in de 30 graden en zelfs met de beste wil van de wereld was het gewoon buitensporig warm. Kamakura is een klein stadje, soort van aan het strand. Vlak bij het station was er een hele grote, mooie tempel, waar je naar toe kon lopen via een soort laantje in het midden van de weg, omzoomd met bomen. Omdat veel mensen met een paraplu lopen, besloot ik dit vandaag ook maar te doen, en het hielp wel. Maar het bleef bijzonder warm. De tempel had een groot gebied eromheen en ook vijvers met gigantische lotussen. In de tempel was ook nog een klein museum, waar wij ook binnen gingen. Hele grappige objecten: het is ook leuk om te zien dat objecten hier niet gedateerd worden in jaren, maar in tijdperken van keizers. Na deze tempel was het idee om naar nog een tempel te lopen, maar we eindigden uiteindelijk, na bijna een uur lopen en compleet gesloopt, op het strand. Het was gewoon te warm. Op het strand hebben we wel heerlijk Thais gegeten en mensen gekeken. Om een uur of half 4 zijn we toch maar terug gaan lopen, om niet in de spits terug te moeten naar Tokyo. 'S avonds hebben we in Ropongi gegeten, de uitgaansbuurt. Helaas is het ook niet veel meer dan dat: het zijn vooral veel flashy kroegen en mensen in mooie kleren die net van het werk komen. Mensen kleding zich hier over het algemeen, in Tokyo in ieder geval, redelijk conservatief. Vandaag op Kamakura zag ik ook pas voor het eerst mensen met duidelijke tattoeages (waarvan minstens een toch echt Yakuza). Door de werkcultuur zijn mensen niet alleen conservatief, maar ook veel hetzelfde gekleed. Dit terwijl de jongeren er dan weer heel gevarieerd bij lopen, zoals te zien was in Shibuya. In Ropongi zagen we trouwens ook de eerste (en ik vermoed de laatste) dierenwinkel in Japan: allemaal hele mooie katjes en honden, perfect zakformaat. Veel mensen maken tegenwoordig de keuze om in plaats van kinderen een huisdier te nemen, dus het zal wel goede zaken zijn om gezonde, raszuivere huisdieren te leveren. Voor morgen is het plan dat Bas en ik nog naar Ueno Park, Tsujiki en naar de Imperial Palace gaan. Hopelijk lukt het dan ook nog om Harajuku te bezoeken. Er is gewoon zo veel te zien en te doen... Nou ja, misschien moeten we nog maar een keertje terug.

18/08/2011
Zo, dat was een volle dag! Van half 9 tot half 6 in, wat we later hoorden, 37 graden. Volgens wij komen wij super getraind weer terug! Bas en ik hadden ons voorgenomen om lekker veel te doen om zo nog veel van Tokyo te zien voor wij verder trekken. Dus vandaag begonnen we bij Tsukiji, omdat het dinsdag gesloten was in verband met de vakantie. Dit keer was de situatie beduidend anders: overal electische karretjes die erg hard reden, schreeuwende mensen en vooral erg veel vis. Het was erg bijzonder: overal zag je verschillende, hele grote vissen. Het was ook bijzonder groot. Veel mensen waren hun handel aan het inpakken (de veiling begint al om 5 uur 's ochtends). Maar er waren ook wat particulieren die gewoon hun inkopen deden. Ik vroeg me echter wel een beetje af, of een slachtersmarkt evenveel bekijks zou trekken. Ik betwijfel het. Maar het was erg bijzonder om te zien. Na Tsukiji namen we de metro naar de tuinen van het keizerlijk paleis. Voor wij naar Japan gingen, schrokken we echt bij het zien van de metrokaart van Tokyo. Het valt echter best wel mee. Bas en ik stelden vast dat je niet kan verdwalen, omdat er overal wel een metro zit. Helaas kan je ook de weg juist niet vinden, omdat de straten hier soms geen naambord in het Engels hebben. In de keizerlijke tuinen was het erg mooi. Er was zelfs een klein museumpje met de keizerlijke collectie (een ruimte). Hier waren accordeonboeken opgesteld met printen uit 1900. De tuinen zijn vrij groot, a la het Vondelpark, denk zelfs nog wel iets groter. Hier en daar zie je een van de oude stadsmuren, maar er was ook op een gegeven moment een klein bos langs een pad.
Het was echter op dit moment van de dag ook het heetst en na een uur zwoegen besloten Bas en ik ons plan om te gooien en in plaats van naar Ueno park te gaan, naar Sunshine City te gaan, het voormalig grootste winkelcentrum van de wereld. En ja, het was echt gigangtisch. Het waren volgens mij 3 flatgebouwen vol met winkels en eten en... een aquarium. Daar moest Bas natuurlijk heen, maar we konden het niet vinden. Dus we stonden op een gegeven moment in een lift door een kantoorgebouw, eindigden in een kantoorhal en moesten nog een trap op. Later bleek dat we echt een compleet verkeerde ingang hadden genomen, en dat deze lift waarschijnlijk echt niet voor toeristen was. Dit zou verklaren waarom alles in het Japans was. Het aquarium was leuk, niet heel bijzonder, maar ja, wat wil als je tegenover Artis woont. Na het aquarium dachten we een dubbelticket voor het uitkijkpunt te hebben, maar dit bleek voor het planetarium. Na toch in de lift die 600 m/m ging, een een blik op het uitzicht ondanks dat we niet naar binnen mochten, gingen we maar naar het planetarium, Op dat moment bleek dat er veel mensen klaar waren met lunchen en dat moment kozen om ook, via de goede weg, naar boven te gaan. Na het bezoek aan hedt aquarium hebben we geluncht in de kelder van het gebouw waar allemaal eettentjes zaten: we kozen voor yakatori. Dit was echt bijzonder lekker, ware het niet dat er orgaanvlees bij zat, wat ik niet zo lekker vond. Maar goed, de rest was heerlijk. Terug naar de metro en op naar Ueno park. Op dat moment was het al 3 uur, dus we moesten kiezen: dierentuin of museum. Hoewel mijn museologisch geweten zei museum, wilde ik toch echt liever naar de dierentuin en daar kregen we geen spijt van!Voor de tweede keer in mijn leven zag ik daar reuzenpanda's, hier een stuk gelukkiger dan in de dierentuin in China! Daarnaast waren er aye-ayes, een hele bijzondere wilde kat, sugar gliders, pygmee muisjes, bush babies, naakte molratten, kangaroo springmuizen, een jerboa en nog veel en veel meer. Het was echt fantastisch! Het was helaas al snel 5 uur en we moesten met de drommen mensen mee naar buiten. Met de metro gingen we terug naar het hotel waar we even bijkwamen van al een lange dag. Om 7 uur zijn we wederom op pad gegaan, nog een keer naar Shibuya, om daar te eten en foto's te maken van het kruispunt. We hebben heerlijke teppanyaki gegeten en koffie gedronken bij een Starbucks die uit keek over het kruispunt en gevestigd was in een soort gigangtische cd- en dvdverhuur. In het hotel de spullen ingepakt en lekker naar bed.

19/08/2011
Tja, een mens kan zich vergissen, maar dit was wel een hele rare actie! Ik was de hele week van mening dat wij op vrijdag naar Hakone zouden vertrekken. Al op donderdag viel me iets raars op met de data en ik had de vage gedachte: wat nu als we niet morgen hoeven uit te checken? Dit bleek dus te kloppen: doordat ik mij had vergist, bleek dat we nog een hele dag in Tokyo hadden! Een heel bizar gevoel, alsof je vertraging hebt met je vliegtuig, maar geen dag kwijt bent?! We kwamen er pas achter toen we met tassen en al wilden uit checken: we werden voorzichtig geinformeerd dat we nog een volledig betaalde nacht hadden in het hotel. Gestoord. Hoe dan ook, toen konden we alles weer naar boven sjouwen en moesten we bedenken wat we met de extra dag wilden doen. Voor mij was het makkelijk: Odaiba en Ueno Museum. Beiden lukten. Odaiba is een eiland voor de kust van Tokyo met winkelcentra en kermissen. Een ervan zou erg veel dierenspeciaalzaken hebben en bovendien compleet kitch zijn, dus daar wilde ik graag heen: Fort Venus. Naar Odaiba pak je een onbestuurde mono-rail bus, en ga je over een hoge brug (Rainbow bridge). Al bij de koffie bij Starbucks voor we op weg gingen leek het te gaan regenen en op Odaiba was het inderdaad aan het stormen. Dus renden we snel door de regen naar het centrum. Het winkelcentrum had inderdaad meerdere hilarische speciaalzaken maar ook wederom een dierenwinkel waar we denk ik in totaal wel een uur hebben staan kwijlen. Hele mooie puppies, zo verschrikkelijk lief! Voor de rest waren er allemaal kledingwinkels, autoshowrooms en gewoon echt Japanse winkeltjes (waar ik natuurlijk Nijntje eetstokjes moest kopen). Hier hebben we een groot deel van middag heerlijk rondgelopen. Tegen 3en besloten we de monorail en metro terug te pakken naar het centrum en naar het Tokyo Nationaal Museum te gaan. Wat ik erg opvallend vind, is dat op vrijdag de musea hier allemaal open zijn tot 8 uur 's avonds! Dus ondanks dat we pas laat weer in het centrum waren, konden we nog op ons gemak door het museum struinen. Nog fijner was dat ik met mijn ICOM kaart gratis naar binnen kon! We beperkten ons tot de gallerie met Japanse kunst omdat onze voeten inmiddels nogal beurs waren. Heel mooi, duidelijke opstelling en redelijke kwaliteit objecten. Vaak is er slechts een hele summiere beschrijving in het Engels, maar op zich viel de informatievoorziening mee. Wat ik echter wel dacht, was dat de objecten die hier onder 'kunst' geschaard worden, bij ons voor een deel in een etnografisch museum zouden eindigen. Maar het was een leuk museum. In plaats van terug te gaan naar het hotel besloten we gelijk door te gaan naar Harajuku om wat te eten. Hier zochten we vergeefs door zo'n beetje de hele wijk naar een pinautomaat, om er vervolgens achter te komen dat er een zat op het punt waar we begonnen. Het is wel een hele leuke wijk om te shoppen met een leuke afwisseling tussen dure merken en kleine indie winkeltjes. We aten in een straatje ergens achter, in een restaurant waar er geen kaart in het Romanji was en er geen Engels werd gesproken. Na de koffie terug naar het hotel, zorgen dat alles in de tas zat voor de echte reis naar Hakone morgen!

20/08/2011
Vandaag de eerste reis met de Shinkansen, de supesnelle trein. We startten zoals gewoonlijk bij de Starbucks. Vanaf daar namen we vanaf Hamamatchucho de Yamanote lijn naar Tokyo station. Daar waren we een beetje vroeg, de trein ging pas een uur later. Maar we zaten op ons gemak op het perron. De trein gaat inderdaad ontzettend snel, zo rond de 250 kilometer per uur! Een beetje alsof je in een vliegtuig laag over de grond vliegt. Al binnen een half uur waren we in Odawara. Hier stapten we over op een soort metrolijn (bovengronds) de bergen in. We kwamen aan op Hokona Yumoto, een bergdorpje. De hele regio heet hier overigens Hakone, dus dat was aan het begin wel verwarrend. We dachten slim te zijn en de bus te pakken, maar de bussen hier zijn heel klein en totaal niet berekend op grote backpacks. Uiteindelijk kwamen we aan bij ons hotel (Kowakien). We konden nog niet inchecken en omdat we het bussysteem niet helemaal begrepen, hebben we een willekeurige bus gepakt, met het idee dat hij misschien naar het meer ging. En dit was het geval. We kwamen bij een dorpje waar de toeristen attractie een rondvarende piratenboot was (maar dan op zijn kitch). We hebben het maar niet gedaan omdat je door de bewolking helemaal niets zag, en Mt. Fuji, waar het op gericht was, al helemaal niet. We hebben er geluncht en de bus terug gepakt. De bussen zijn hier wel erg duur: een paar haltes is 5 euro per persoon... Morgen maar even kijken hoe het anders kan. Ook rijden de bussen tot maar 8 uur, dus we waren min of meer gedwongen in het hotel te eten. Na een, gelukkig toch nog hele goede, Japanse maaltijd konden we lekker op de kamers hangen. Het hotel had een eigen onsen, maar tattoo's waren strikt verboden, dus tja... dan wordt het lastig!

21/08/2011
Dag 2 in Hakone. Terwijl we eigenlijk dachten dat we in de middle of nowhere zaten, blijkt het eigenlijk wel mee te vallen! Tien minuten naar beneden lopen vanaf het hotel is er een dorpje! We hebben ontbeten bij de FamilyMart (een supermarktje) en zijn toen naar beneden gelopen. Het is gewoon een collectie huisjes met ramenshops en wat andere dingetjes. Na koffie te hebben gedronken zijn we naar beneden gelopen en hebben we een klein treintje naar Gora gepakt, een dorp vanwaaruit de kabelbaan naar boven gaat. We boften niet met het weer: veel laaghangende bewolking en regen. Toch was het een leuk tripje. Bovenaan de kabelbaan zag je allemaal zwavelmijnen en het rook ook overal naar zwavel. Weer beneden zochten we voor de lunch naar een gyoza restaurant, maar helaas was het al gesloten. Alles sluit hier na lunchtijd en gaat voor het avondeten weer open. Uiteindelijk aten we bij een oudere heer en dame, wederom met een gebrek van taalkundigheid aan beide zijden, maar het eten was heerlijk. We zijn terug gelopen naar het hotel en 's avonds aten we in hetzelfde dorpje. Morgen vertrekken we naar Kyoto, de eerste wat langere reisdag.
22/08/2011 Kawaii!
De reis van Hakone naar Kyoto vandaag. We begonnen bijtijds en gingen op weg naar het treinstationnetje beneden ons hotel. Hoewel de bus wel goed ging heen, besloten we dat het treintje leuker was om naar beneden te gaan. Omdat het op een steile berg staat, maakt het geen bochten, maar rijd het gewoon een stukje omhoog en rijdt andersom weer een stukje naar beneden. Een beetje als een vallend blad. De omgeving was heel mooi: je reed echt door een stukje bos. Eenmaal in Hakone Yumoto zijn we op een metrolijntje naar Odawara gestapt. Vanaf Odawara namen we de Shinkansen naar Tokyo en vandaag naar Kyoto. Uiteindelijk waren we 5 uur onderweg. Om 3 uur waren we in ons hotel in Kyoto. Kyoto voelt echt een stuk kleiner dan Tokyo. Er zijn veel minder metrolijnen: waar je echt schrikt als je de metrokaart van Tokyo ziet, is het echt onwerkelijk, terwijl er in Kyoto een veel duidelijkere kaart is. Vanaf ons hotel zijn we evcen rond gaan lopen. We kwamen een grote Shinto-temple tegen, die helaas net dicht ging. Maar het terrein bleef even open en het was ook echt heel groot. In Kyoto zijn overal kleine en grote tempels te ontdekken: als je 10 minuutjes loopt, dan zie je er al flink wat. Het temperatuurverschil tussen Hakone en Kyoto is vrij groot: zo'n 15 graden en deze nieuwe temperatuur is dus ook flink wennen. Om te verkoelen hebben we even iets gedronken in een Ierse pub tegenover het hotel. 's Avonds zijn we richting Gion, de geisha-wijk gelopen. We zitten kennelijk bij een gigantische winkelstraat, Oshi-dori, want op 10 minuten afstand zit er echt een straat ter grote van ongeveer 3 keer de Kalverstraat. We hebben gegeten in Pontocho-dori, een straat met alleen maar eettentjes.Toen we na het eten nog een rondje liepen om de restaurantjes, met het aangestoken lantaarns en rijstschermen te bekijken, zagen we iets dat we zeker niet hadden verwacht: een daadwerkelijke Geisha! Hoewel in de Lonely Planet beschreven staat dat het lastig is er een te zien, mochten wij het op onze eerste avond mee maken!

23/08/2011
De eerste volledige dag in Kyoto. Omdat Willem vrij veel last heeft van zijn rug, besloten we op te splitsen, zodat Willem en Tonneke het iets rustiger aan konden doen. Uiteindelijk bleek dat Bas en ik eigenlijk minder hadden gedaan! Dus dat plot werkte niet helemaal. 's Ochtend was natuurlijk de eerste stop de Starbucks, die in dit hotel in onze lobby zit. Bas en ik wilden beginnen bij Nijo Castle, dus we pakten de metro. Maar, op het station aangekomen, stond er een groot bord dat het kasteel op dinsdags gesloten was. Getver. Dus namen we de metro naar zo ongeveer de andere kant van de stad, een oud gedeelte van Gion. Het plan was om tempels te gaan bekijken en een oud gedeelte van de stad. Een van de straten waar wij door liepen had een veelvoud van tempels achter elkaar, ik geloof 7 of 8. Een aantal gingen wij binnen, maar bij veel kleine tempels zijn borden slechts in kana, Japanse tekens, waardoor borden als 'niet betreden' een beetje aan ons voorbij gingen. Dit voegt wel een moeilijkheidsgraad toe aan tempels bekijken. De laatste tempel in deze straat was een hele grote, hoger gelegen tempel met een mooi overzicht. Omdat Kyoto eigenlijk in een soort vallei ligt, is de stad niet alleen redelijk begrensd, maar heb je ook binnen de stad mooie uitzichten over de lagere stukken. In de 'main' tempel moest je je schoenen uitdoen, waarna je op de tatami mat naar de mis kon kijken. Naast de 'hoofdzaal' zat een klein kantoortje, waar je kennelijk kon betalen om een mis opgedragen te krijgen. Het gevol was dat er vrijwel doorlopend een mis was. Na deze tempel zijn we door een park gelopen waar er eenden zo groot als ganzen zwommen. Op zoek naar het oude gedeelte van de stad kregen wij een hoosbui op ons hoofd, maar in 32 graden is dat op zich wel verkoelend. We stuitten nog op een pagoda binnen een van de straten van het oude deel van de stad, die zich hoog boven de huizen uitstrekte. Waar het centrum van Tokyo vrijwel alleen maar wordt gekenmerkt door hoogbouw, is er in Kyoto eigenlijk voornamelijk relatieve laagbouw. In dit deel zagen wij ook nog twee touristen-geisha's: toeristen die zich laten opmaken. We zijn terug gelopen naar de metro, namen deze naar Kyoto station en hebben geluncht in de gigantische shopping mall daar, te moe om in een tentje waar niets in het Engels was, uit te pluizen wat we wilden eten. Na de lunch door het winkel centrum gelopen waar ze alleen van koelkasten tot plastic figuurtjes van manga helden verkochten. 's Avonds aten we wederom in Pontocho-dori, maar dit keer in een soort Frans restaurant, dus dat eten was een beetje rampzalig. We zaten echter wel naast een gebouw waar een geisha gasten vermaakte en dit konden wij zien door het raam! Dus zagen wij een tweede echte geisha! Na het eten hebben we nog maar wat echt eten gehaald bij de Mosburger, een soort Japanse MacDonalds maar dan met ontzettend veel lekkerder eten. Morgen staat Nara op het programma, met de grote Daibutsu!

24/08/2011
Nara is de stad met de grote Daibutsu, een grote buddha. Kennelijk is hij gemaakt van omgesmolten wapens, nadat een shogun vreesde voor een opstand en iedereen zijn wapens moest inleveren. Nara ligt op een half uurtje afstand van Kyoto. Met onze JR passen kunnen we vrijwel overal gratis komen en ook naar Nara is er een JR lijn beschikbaar. Om bij Nara-Koen te komen moesten we een stukje met de bus. We stonden een tijd op de bus te wachten, toen de chauffeur van een bus waarvan we dachten die niet te moeten hebben, ons vroegen waar we heen moesten. Toen bleek dat hij ons er ook heen kon brengen. De vriendelijkheid van mensen is hier echt bijzonder prettig. Iedereen is heel open en ook al spreken zij geen Engels en wij gaan Japans, doet iedereen bijzonder zijn best om te communiceren. Het park van Nara, Nara-Koen is een park dat naast de grote boeddha ook bekend is om... herten! En veel, rustig een paar honderd. Deze zijn er waarschijnlijk door monniken losgelaten en daarom heilig. Je kunt zelfs koekjes kopen om ze te voeren (een soort gezonde weetabix) en ik kon het natuurlijk weer niet laten. De mevrouw zei nog 'Keep on walking, don't stand still'. Mwaah, zal wel loslopen, toch? Nee, zodra je het papiertje van de koekjes haalt, staat er een drom van vijf herten te bedelen, of liever, te eisen. De gemoederen liepen zelfs zo hoog op dat ik twee keer gebeten werd. Dit brengt overigens mijn totaal van rare beten op 5: 2 maal door een hert, 2 maal door een eend en een keer door een aap. (De laatste praat ik niet graag over). Gelukkig kunnen herten niet echt bijten, dus het was eerder hilarisch dan tragisch. De grote Daibutsu staat aan het einde van een pad in een toch wel zeer grote tempel. En hij is prachtig, overweldigend en gewoon echt heel erg mooi om te zien. Er stonden ook houten 'warriors' in de hal, rustig 6 meter hoog die al even prachtig waren, maar van hout. Na het bezoek aan de Daibutsu liepen we nog een heuvel op, waar er ook nog tempels waren en een eettentje waar de lunch erg lekker was. Het is best wel fijn dat eigenlijk de meeste restaurants bij elkaar in de buurt dezelfde prijzen hanteren, dus je hoeft niet bang te zijn dat je geld uit de zak wordt geklopt. Na een bezoek aan de hoge tempel was het terug naar de hoofdweg. We kwamen nog langs een zij-tui, schijnbaar van een particulier die buitenlanders gratis naar binnen liet. Het was een hele mooie tuin; grindpaadjes, bomen, standbeeldjes. Terug naar Kyoto duurde iets langer dan de heenreis doordat we de boemel namen, maar het was een prima rit. 's Avonds aten we in de buurt weer shabushabu, maar nu een soort waar je alles in de pan krijgt geserveerd en je het er alleen nog uit hoeft te vissen. Heerlijk! Morgen doen we rustig aan: eerst naar het kasteel en dan lekker winkeltjes kijken.

This is the end...

Haha, wat een deprimerende titel! Vandaag is mijn laatste dag in Cambridge. Gister was er helaas geen blog wegens omstandigheden.

Gister waren de laatste colleges maar ik (en ik denk iedereen) was zo moe dat er niet echt werd opgelet. Na de colleges ben ik met twee vriendinnetjes gaan lunchen en heb ik even rondgewandeld. Heel gezellig. Het is een raar idee dat je mensen in twee weken best goed hebt leren kennen, maar dat je vervolgens ze waarschijnlijk nooit meer ziet. Vreemd. Maar goed, ik heb dus wel hele leuke mensen leren kennen!

Na het wandelen zijn we teruggegaan naar de kamers, waar ik heb geprobeerd in te pakken. Haha, mijn koffer zat toch wel heel erg vol. Maar ja, inpakken is altijd makkelijker de eerste keer. Terug is een stuk lastiger. 's Avonds was er een 'closing dinner' dus was iedereen in 'formal wear'. Pip, het Australische vriendinnetje, heeft mijn haar gekruld. Het zag er best leuk uit. De closing dinner was wel oke, maar eigenlijk het slechtste wat ik hier heb gegeten. Daarna kregen we ons certificaat, wat wel erg leuk was. Na het eten ben ik uitgegaan, naar de hipste club hier, kennelijk, Revolution. Op zich wel leuk, ware het niet dat we met erg veel mooie vrouwen waren en de mannen letterlijk om de tafel heen zwermden. De cocktails waren wel erg lekker. De muziek helaas iets minder, dus om half 12 waren we al weer terug, maar niet voordat we verschillende hoeveelheid cocktails ophadden, dus het was nogal een gegiechel en een gestommel.

Vanochtend dan toch echt de rest van mijn koffer ingepakt. Gelukkig geen kater omdat ik evenveel water als drank ophad, dus dat scheelde. Nu zit ik dus op mijn kamer een beetje te wachten; om kwart over 12 heb ik een taxi, maar tot die tijd... tja. Ik weet niet. Misschien nog even wandelen, maar mijn rugzak is loodzwaar met laptop, camera, en dat soort dingen.

Ik heb hier echt een fantastische tijd gehad en ik heb echt genoten van deze ervaring. Vooral de kwaliteit van alles was echt heel erg goed. Dus nu is het tijd om mijn koffer te pakken en aan de terugreis te beginnen. Ik hoop dat jullie plezier hebben gehad aan mijn blog en wie weet, tot de volgende reisblog!

Dikke kus, Anne

Nog maar even...

Zo, alweer de een-na-laatste dag! Ik ga het hier denk ik zelfs wel missen ;)

Vandaag waren de laatste special lectures. Ze waren erg leuk, vooral toen we het over een installatie met een Nederlandse naam hadden (De Hoerengracht) en mijn docent het toch echt niet kon uitspreken en ik alle Nederlandse dingen maar moest zeggen. Achteraf heb ik mijn docent nog even bedankt voor de leuke lessen en wederom kreeg ik een compliment: ik zou het wel redden met mijn ambities voor curator. Aaaaw, wat lief! (Misschien is ze wel een pathologische complimentjes gever) Maar het was fijn om te horen.

In mijn pauze heb ik een meisje geholpen haar paper te corrigeren, omdat ze echt niet uit haar Engels kwam. Echt goed was het eindresultaat niet, maar beter dan eerst. Was zeg maar een werkstuk vanuit het Spaans naar het Engels vertaald met een woordenboek. En dat niet goed. Zeker niet met een genuanceerde taal als Engels.

Na de colleges heb ik mijn schilderijen opgehaald, dat moest ook nog gebeuren. Dat even naar mijn kamer gebracht en even met Pip (een Australisch vriendinnetje)naar het centrum gegaan om wat dingen te posten. 's Avonds eigenlijk niets meer uitgevoerd, alleen een beetje opgeruimd en geprobeerd in te schatten of alles nog in mijn koffer past. Ik weet het nog net zo niet. Maar goed, dat gaan we morgen zien.

Het is al aftellen geblazen, dat is best wel raar... Maar ik zal blij zijn als ik weer thuis ben. Als toegift nog even een paar foto's van gister en eergister:

Tate Modern

Ik ben echt helemaal kapot, dus we maken er even een kort blogje van!

Vandaag was wederom de excursie naar London, dit keer naar het Tate Modern. Het is grappig in hoever ik moderne kunst heb leren te waarderen, in zoverre dat ik vandaag helemaal blij werd dat ik een standbeeld van Giacommetti zag (google maar voor de geintereseerden). De rondgang was leuk, al was het dermate intensief dat we in de 4 uur daar maar 6 werken echt hebben gezien. Maar toch was het een fijne excursie. Natuurlijk was er een gigantische boekwinkel, en natuurlijk moest ik er boeken kopen. Er zijn namelijk in Nederland praktisch geen boeken over museum-praktijk te koop, terwijl ze hier ruim voorradig zijn. Dus ik moest weer even inslaan.

En natuurlijk zal het regenen op de dag dat je geen paraplu bij je hebt. Dat gebeurde vandaag: met een soort van vastberadenheid mijn paraplu uit mijn tas gegooid en vervolgens een wolkbreuk precies op het moment dat we naar de bus moeten. En natuurlijk met nieuwe schoenen aan. Dankjewel.

Eenmaal terug even lekker gegeten voor de verandering, rundvlees curry, en daarna nog even een avond college over 'blues': blauw in de kunst van 1300 tot nu. Erg leuk, al begin ik kunsthistorici te verdenken van een ongezonde fascinatie met blauw. Ah well. Natuurlijk vervolgens in true Anne Fashion iemand geholpen met een paper omdat ze niet uit haar grammatica kwam (terwijl ik daar toch echt al geen ster in ben). Maar toch weer een goede daad verricht. En nu de tweede van de dag: ik ga naar bed. Tot morgen!

Dinsdag

Jeutje, over hard-core paper schrijven gesproken! Even in een week er 3000 woorden uitgejast. Ik ben trots op mezelf, en dat nog wel in het Engels. Met 17 bronnen. Ha, ik ben blij.

Zoals jullie misschien wel hebben begrepen uit deze kleine Anne-huldiging heb ik zojuist mijn paper afgemaakt over Van Gogh en Rembrandt. Ik vond het wel heel moeilijk, aangezien ik niet gewend ben om kunstgeschiedenis papers te schrijven, om een goed 'niveau' te vinden om op te schrijven. Maar tot zo ver ben ik tevreden met het eindresultaat omdat ik gewoon weet dat ik niet beter kan met de info en bronnen die ik nu tot mijn beschikking heb. Morgen nog even nakijken en dat ben ik klaar. En dan moet ik aan de volgende, maar dat zien we dan wel weer. Ik denk eigenlijk dat ik die schrijf als ik weer terug ben, zodat ik nog even van mijn laatste dagen hier kan genieten.

Vandaag was weer een gewone college dag, maar de lessen waren wel leuk. Ik heb heel gezellig gesproken met mijn docent, een hele aardige vrouw, over kunst en het 'lezen' van moderne en contemporaine kunst. Dit was een heel leuk gesprek waarin ik meerdere keren een leuke opmerking kreeg. 'Of course I have to make a lecture of a hour and a half that is understandable for everyone, seeing as not everybody is a fluent as you are'. En, nog leuker, toen ik vertelde dat dit mijn tweede kunstgeschiedenisvak ooit was: 'I thought you had done a lot more. It comes quite naturally to you'. Dus dat waren leuke complimenten om te horen. Daarnaast heeft ze me wat advies gegeven over dingen die handig zijn als je curator wilt worden, waaronder niet per se lineair kunstgeschiedenis volgen, maar vooral veel cursussen van verschillende instituten volgen.

Dus wat dat betreft was het een leuke dag. Verder heb ik eigenlijk alleen maar achter mijn laptop gezeten en zitten typen. Dus nu ga ik een bad nemen (lekker even de badkamer inpikken) en dan mijn bedje in. Morgen weer een museumdag, dus weer lekker intensief!

Mondays....

*gaap*. Zo dat was weer een lange dag! Vandaag begon de tweede ronde van de colleges: eerst twee algemene colleges en vervolgens twee specifieke. Het eerste algemene college was erg leuk: Van Gogh! Precies waar ik mijn paper over schrijf. Het meeste wist ik al, maar het was leuk hoe mijn docent erover vertelde. Het tweede college ging over kleurgebruik in fresco's in de 14e eeuw. Dit college was helaas moeilijk te volgen en de docent bleef eigenlijk alleen maar herhalen dat deze kleur was afgebladerd, maar dat je als je het je voorstelde, het heel mooi was. Na de vierde keer weet je het wel. Ja, het zal vast mooi zijn. Maar het is er niet meer.

Daarna was het tijd voor de lunch, dus hebben we weer op onze Harry-Potterspot geluncht. Dat was wel leuk. Toen was het tijd voor het eerste specifieke college. Deze week zal ik het vak 'Contemporary Colour' volgen. Dit is gaat over hele nieuwe kunst (eigenlijk wat er nu gemaakt wordt). Hier kan ik nooit zoveel interesse voor opbrengen, maar het is best heel interessant, dus was best wel leuk.

Na de colleges ben ik even het centrum in geweest voor cadeautjes (dat moet ook gebeuren) en natuurlijk even schandalig geshopt voor mezelf (jaja, drie shirts ;). Dus dat was even ontspannend na de colleges. Maar na het eten moest ik er toch echt aan geloven: paper! Ik ben qua woorden niet heel veel opgeschoten, maar dat is eerder omdat ik 500 woorden moest schrappen die ik al had geschreven omdat ik anders niet genoeg ruimte overhoud voor wat ik nog moet schrijven. Voor degene die bekend zijn met papers schrijven: soms kan je erg veel opschieten met je paper ordenen, noten in orde maken en een klein beetje schrijven. Dus dat is nu gedaan. Nog drie paragrafen die ik hopelijk morgen na college kan schrijven en dan is het klaar!

Nu is het tijd voor een douche en lekker naar bed want ik ben kapot! Nou, slaap lekker!

Vakantiegevoel

Daar zijn we weer! Na de ontspanning van gisteravond, volgde er vandaag nog meer! Ik was eigenlijk van plan om na het ontbijt om half negen een paar uur aan mijn paper te gaan, aangezien de meeste colleges pas om een uur of 1 open gaan. Maar tijdens het ontbijt hoorde ik dat een van mijn ganggenootjes van plan was om 's ochtends te gaan. Dus toen ben ik maar met haar gaan lopen. Om half 10 zijn we richting stad gegaan. Als eerste besloten we dat we colleges wilden bezoeken, maar het bleek dat veel nog dicht was. Het was dan ook erf Maar bij het ontbijt had iemand verteld dat vandaag de laatste mis in de King's College Chapel gehouden zou worden, dus besloten we daar heen te gaan. Dit was geen slechte beslissing: het koor is beroemd daar en dat is met een reden. Maar na twee hymnes (of hoe heten die dingen) waren we toch wel klaar een gingen we maar weer.

Het is echt verbazingwekkend hoe je snel je veel mensen in een klein stadje als Cambridge kunt krijgen. Na de mis was het echt verschrikkelijk druk. We zijn gewoon gaan wandelen en hebben achtereenvolgend Clare College, Gonville and Caius en Saint John's College bezocht. Vooral de laatste is echt heel groot en tegelijk ook echt heel erg mooi. Maar het leuke is dat ook in al deze colleges er nog mensen wonen. Dat geeft een heel bijzonder gevoel. Saint John's bestaat ook uit twee delen met in totaal iets van 8 courtyards, waarvan een aantal met bloemen. Het heeft ook 'the Bridge of Sorrows', een kopie van de brug in Venetië geloof ik. Stiekem, want bezoekers mogen er eigenlijk niet komen, zijn we eroverheen gelopen.

Natuurlijk hebben we obsceen veel foto's genomen, maar op een gegeven moment na de lunch waren we een beetje uitgecultuurt. Dus zijn we maar gaan shoppen, want ja, wat moet je anders! Uiteindelijk was het meer windowshopping dan iets anders, maar het was desondanks erg gezellig. Uiteindelijk waren we om 5 uur, 7,5 uur later, weer terug op de kamers. Natuurlijk viel ik daarna kei-hard in slaap. Het eten was weer niet spectaculair (ik vraag me af waar ze de lasagna van vorige week vandaag hadden!?). Daarna moest ik toch echt aan mijn paper, maar het is lekker opgeschoten: ik heb nu 1460 woorden, dus ik zit ongeveer op de helft.

Nou, geniet van de foto's! Ik ga douchen en naar bed.